کوچولوهای پستونکی

اگر یادم می ­آمد که نباید کسی را سرزنش کنم وگرنه خودم هم گرفتار می­ شوم، شاید همان­جا استغفار می­ کردم.

97112107371122282371723113213226893510325

دختر کوچولو توی کریرش خوابیده بود و آرام پستانکش را می ­مکید. از دلم گذشت: “عجب پدر و مادری! خوش به حال خودم که به علی پستانک ندادم.”

اگر یادم می ­آمد که نباید کسی را سرزنش کنم وگرنه خودم هم گرفتار می­ شوم، شاید همان­جا استغفار می­ کردم. ولی یادم نیامد و استغفار هم نکردم.

حالا این روزها خیلی­ ها مرا می­ بینند و در دلشان می­ گویند: “عجب مادری!”، خیلی­ ها هم به زبان می ­آورند.

و من فقط لبخند می ­زنم و می­ گویم: “خُب بعضی بچه ­ها این طوری هستند دیگر!” و به یاد دختر کوچولویی می­ افتم که در کریرش خوابیده بود و آرام پستانکش را می­ مکید.

منبع : مادرانه های ام علی

۰۴
بهمن ۱۳۹۱
مادربانو
دسته‌ها کوتاه نوشته ها
دیدگاه‌ها ۱ دیدگاه
برچسب‌ها

یک پاسخ برای : 1

  1. زهرا گفته:

    به این قضیه مکیدن پستانک نباید این طور انتقادی نگاه کرد. از لحاظ پزشکی این مکیدن حتی فوایدی هم دارد فقط نباید از حد لازم بیشتر شود و تا حدود سن یک و نیم سالگی هم از لحاظ دندانپزشکی باعث ناهنجاری های فکی و دندانی نمی شود فقط باید از یک سالگی به تدریج کم و کمتر و تا یک و نیم سالگی قطع شود. البته این به این معنا نیست که مادر در پاسخ به هر نیاز کودک سریع پستانک در دهانش بگذارد!! بلکه فقط زمانی که کودک نیاز به آرامش و خواب دارد می توان از این وسیله کمک گرفت. پس خود و دیگران را به خاطر استفاده از آن سرزنش نکنیم.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>