لجبازی در کودکان

بعضی چیزها، توجه کنید فقط بعضی چیزها واقعا برای بچه ها خطرناک هستند. در آن موارد خاص مقابله کنید و در مقابل اصرار بچه ها هم اصلا رام نشوید…

نویسنده : اعظم بانو

 219

کودک از ۲ تا ۳ سالگی لجبازی را شروع یا بهتر بگوییم کشف می‌کند. وی به درجه‌ای از خودآگاهی و شناخت محیط و اطرافیان می‌رسد که می‌فهمد رفتارش روی دیگران تاثیر می‌گذارد و واکنش‌ها را برمی‌انگیزد. از این رو در برخی امور و هنگامی که از وی کاری خواسته می‌شود لجبازی را به کار می‌گیرد تا واکنش‌ها را مشاهده کند و کنجکاوی‌اش ارضا شود.

کودک بدون آن که درباره لجبازی قضاوتی داشته باشد یا آن را خوب یا بد بداند تنها لجبازی را به عنوان وسیله‌ای برای محک زدن واکنش دیگران به کار می‌گیرد. یادگیری نه گفتن و توانایی امتناع کردن قدرت لجبازی را در کودک بالا می‌برد و به او در کشف دنیایی که پیش رو دارد کمک می‌کند.

مدیریت این لجبازی در سرنوشت کودک بسیار تاثیرگذار می باشد . واکنش اطرافیان بویژه والدین که کودک از نظر عاطفی به آنان وابسته است تعیین‌ کننده ضعیف یا قوی شدن لجبازی در کودک است. واکنش‌های هیجانی، عصبی و تنبیه‌ گونه در برابر لجبازی می‌تواند ابعاد آن را گسترده کند و لجبازی را به عادتی دائمی برای کودک تبدیل سازد.

از سوی دیگر ممکن است این رفتارهای نادرست از سوی والدین نیاز کودک به امتناع و ارضای کنجکاوی را سرکوب کند. در چنین شرایطی دیگر نباید انتظار داشت استقلال شخصیتی کودک در سنین بالاتر رشد کند و شکل بگیرد.

در زیر چند قانون که جزء قوانین کاربردی در زمینه مدیریت لجبازی است ارایه میشود .

قانون صفرم  : در بسیاری از موارد , والدین قادر به مدیریت این رفتار هستند ولی تاثیر حرفها و قضاوت های دیگران و برچسبهایی مانند “کودک بد اخلاق ” , ” بچه غرغرو ” , “بچه لجباز ” و … که به وفور از از سوی دیگران مشاهده میشوند , کار را بر والدین دشوار میسازد .

به عنوان قدم اول بهتر است خود را از قضاوت دیگران رها کنید . صبر و مقاومت درونی خود را برای شنیدن این برچسبها و حرفها بالا ببرید . برای افرادی که قدرت پذیرش و تحمل شنیدن استدلالهایتان را دارند , وضعیت کودک را توضیح دهید ودر مقابل به سایرینی که گوششان به استدلالها بدهکار نیست , یک لبخند ساده هدیه دهید .

قانون اول : بچه خود را خوب بشناسید , وضعیت فیزیکی او را بررسی کنید که مشکل خاصی مانند تشنگی , گرسنگی یا نیاز به خواب وجود نداشته باشد . گاهی ممکن است کودک دردی داشته باشد که قادر به بیان آن نباشد و نتواند آن را توضیح بدهد مانند دل درد . در این موارد بهتر است اول مشکل را شناسایی و سپس به رفع آن اقدام کنید . با رفع این مشکلات حتما کودک شما ار لجبازی دست بر میدارد .

قانون دوم : خودتان را وارد دور لجبازی کودکان نکنید . اگر شما بر روی خواسته خود مصر شوید و کار به یک بازی جنجالی دو طرفه شود , یقینا مشکل از طرف شماست و این شما هستید که لجباز هستید . گاهی میشود از موضوعی که نقطه شروع لجبازی شده است , یک موضوع خنده دار درست کنید و به این جریان خاتمه دهید .

قانون سوم : گاهی والدین دایره تجربه کودک را بسیار محدود میکنند , در واقع میتوان گفت فقط بعضی تجربه ها واقعا خطرناک هستند . در آن موارد خاص میتوانید به صورت جدی و محکم در مقابل خواست فرزند ایستادگی کنید و هرگز از مواضع خود کوتاه نیایید , ولی در سایر موارد میتوانید با کودکتان شریک شده و با هم تجربه ای جدید را به دست آورید . چیزی که از نظر شما بیهوده و کاری باطل است برای کودک شما میتوان حکم یک کشف تازه را داشته باشد , یادتان باشد که تجربه کردن تنها راه ورود بچه ها به دنیای بزرگتر شدن و رشد طبیعی است .

قانون چهارم :کودک باید حق انتخاب داشته باشد و این انتخاب فقط به لباس،‌ وسایل شخصی و… محدود نمی‌شود. هر کودکی با توجه به سن و میزان درکش به درجه‌ای از استقلال شخصیتی و اعمال نظراتش در انتخاب‌های گوناگون تمایل دارد. کودکان از طریق لجبازی و پافشاری بر آنچه می‌خواهند شخصیت خود به عنوان یک فرد مستقل را می‌سازند و تقویت می‌کنند. والدین باید به لجبازی‌های کودکان برای مثال هنگام امتناع از خوردن یک نوع غذا، انجام ندادن برخی امور روزمره مانند تعویض لباس یا نظافت شخصی و… احترام بگذارند.فرصت انتخاب لباسی برای پوشیدن یا انتخاب اسباب بازیش را تا حد ممکن به خودش بدهید . این گونه است که کودک در خود احساس ارزشمندی میکند .

قانون پنجم : خط قرمزها را برای کودک خود مشخص کنید . قوانین خاص خود برای کارهایی مانند مهمان رفتن , خرید , نوع خوراکیهای مجاز و غیر مجاز و …. در زمان مناسب و وقتی که شرایط عاطفی مساعدی حاکم است بیان کنید و به او گوشزد کنید که اینها قانون هستند و کودک موظف به اجرای ان است . توجه داشته باشید که قوانین را یک جا به کودک نگویید و قدرت حافظه کودک را مد نظر داشته باشید . در مواقع بحرانی که بحث بر سر نافرمانی از آن قانونهاست , کودک را به همان قانون ارجاع دهید و محکم بر سر حرف خود ایستادگی کیند .

 قانون ششم : اگر قانونی را برای کودک بیان کردید , مواظب باشید که این قانون را در همه جا و در مورد خودتان هم رعایت کنیدو اجرا کردن این قانون و یا سرباز زدن از آن به حال روحی شما بستگی نداشته باشد , مثلا گاهی که خیلی خوشحال هستید قوانین را زیر پا بگذارید و یا وقتی از جای دیگری ناراحت هستید قوانین را شدیدتر لحاظ کنید , این کارها تنها باعث میشود که قانون , صلابت خود را از دست بدهد . اگر لازم است به دلایلی قانون را زیر پا بگذارید به طور هوشمندانه ای برای آن تبصره قایل شوید و فراموش نکنید کودکان بسیار زرنگ و زیرک می باشند .

قانون هفتم : قانون اغماض کردن را فراموش نکنید , گاهی میشود خود را به ندیدن زد ع لازم نیست روی همه کارهای کودک دقیق شوید و نکته به نکته اشتباهاتش را به او گوشزد کنید , در این صورت کودک خود را بسیار کلافه و عصبانی خواهید کرد .

قانون هشتم : لجبازی برای کودک به مرور به یک عادت و خصلت رفتاری و همچنین روشی برای پیشبرد کار، جلب توجه و اظهار وجود تبدیل می‌شود و رفع آن نیازمند زمان و توجه است. نکته اصلی درباره لجبازی کودک اجتناب از تنبیه وی است. لجبازی یک خصلت بد و پلید نیست و برای کودک هدف محسوب نمی‌شود. بر این اساس در مقابل لجبازی وی نباید از حربه تنبیه استفاده کرد.

۲۴
دی ۱۳۹۱
مادربانو
دسته‌ها تربیت
دیدگاه‌ها بدون دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>