وقتی خدا کسی را قبول کند

به صداقتِ کلامِ مادری که تنها کودکش را – هنوز نیامده – نذر خدا می‌کند.

نویسنده : مریم روستا

هنگامی که همسر عمران گفت: پروردگارا! من آن‌چه در شکمم هست را برای تو نذر می‌کنم تا آزادشده‌ی تو باشد، پس از من بپذیر، که تو شنوا و دانایی… پس پروردگارش او را – به بهترین وجه- پذیرفت و –به بهترین وجه- پرورش داد…

بچه‌ی توی شکمش را برای خدا نذر کرده بود. گفته بود: انّی نذرتُ لک ما فی بطنی محرّراً. گفته بود من برای تو آزادش می‌کنم، برای بندگی تو. که فقط خدمتِ تو را بکند. همیشه وقتی از کنارِ این آیه می‌گذرم صلابت و صداقت کلمات مادرِ مریم (س) لبریزم می‌کند. از خدا خواسته بود نذرش را قبول کند. خدا امّا نذر مادر را نه، خودِ مریم را قبول کرده بود؛ آن هم به بهترین وجه؛ بقبولٍ حَسَن. و پرورش او را خودش به عهده گرفته بود؛ اَنبَتَها نَباتاً حَسناً…

saint mary2

بله، این‌جوری‌هاست؛ وقتی خدا کسی را قبول کند، خودش عهده‌دارِ تربیتِ او می‌شود. وقتی یک نذر، صادقانه باشد؛ به صداقتِ کلامِ مادری که تنها کودکش را – هنوز نیامده – نذر خدا می‌کند.

۱۴
اردیبهشت ۱۳۹۲
مادربانو
دسته‌ها کوتاه نوشته ها
دیدگاه‌ها ۲ دیدگاه

یک پاسخ برای : 2

  1. الیما گفته:

    وقتی یک نذر صادقانه باشد
    حتی اگر اجابت نشود
    مطمین می شوی حکمت است حتی اگر آن جا و آن لحظه ندانی نخواهی که بدانی

    • اعظم بانو گفته:

      حسم میگه دعاهای معنوی که در حق بچه یا خودت می کنی می گیره
      نمی دونم
      خودم همچین وقتایی به خدا میگم
      برای این حاجتهای معنوی (نزدیک شدن بیشتر به تو ) چه کسی جز تو می تونه کمک آدم کنه
      و بسیار دور و بعید می دونم کسی که در این دنیای پر فریب خالص و خالصانه برای خدایی تر شدنش دعا میکنه
      پاسخی دریافت نکنه
      در پناه خدا

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>