جدا کردن اتاق خواب بچه ها

خیال تان راحت باشد جدا نشدن فرزندتان از روی ترس از تنهایی نیست و فقط یک عادت است.

نویسنده: زینب سادات موسوی

child_sleeping

مقوله ی جدا کردن اتاق خواب بچه ها همیشه برای پدر و مادرها موضوع قابل بحثی بوده. در این جا به چند راهکار ساده به نقل از کتاب چگونه با کودکم رفتار کنم تالیف دکتر محمد ولی سهامی می پردازیم.

نکته ی مهم: شما باید آمادگی کامل برای ورود به این مرحله از رشد فرزندتان را داشته باشید. یعنی قبل از این که فرزندتان را به این نتیجه برسانید که خوابیدن در اتاق پدر و مادر خیلی هم خوشایند و مطلوب نیست٬ باید خودتان برای کمی شب بیداری آماده شده باشید. تقریبا هیچ کودکی نمی تواند از ابتدا به تنهایی در اتاق خودش بخوابد. باید بتوانید برای چندین شب با او همراهی کنید. برایش کتاب بخوانید٬ قصه بگویید٬ با او صحبت کنید٬ اجازه بدهید او برای تان صحبت کند و اگر لازم شد کمی هم کنارش بخوابید تا احساس آرامش و امنیت کند. راه کارهای زیر را زمانی به کار ببندید که روش های ساده تر جواب نداده باشند. آن هم زمانی که خیال تان راحت باشد جدا نشدن فرزندتان از روی ترس از تنهایی نیست و فقط یک عادت است و بس!

۱. اگر فرزندتان بین شما و همسرتان می خوابد می توانید با برنامه ای از پیش تعیین شده٬ خودتان را به خواب بزنید و بعد در حالی که وانمود می کنید خواب هستید و متوجه غلت زدن های تان نمی شوید٬ از هر دو طرف به او فشار بیاورید. به شکلی که او از خوابیدن بین پدر و مادرش احساس امنیت نکند. این فشار نه باید خیلی زیاد و نه خیلی کم باشد.

۲. اگر فرزندتان کنار شما می خوابد می توانید در حالی که خودتان را به خواب زده اید با غلت زدن و حرکات آهسته او را به سمت لبه ی تخت بکشانید تا امکان یک سقوط احتمالی را برای او فراهم کنید. در صورتی که فرزندتان بین شما و دیوار کنار تخت قرار می گیرد می توانید از روش شماره ۱ استفاده کنید.

۳. اگر فرزندتان در اتاق شما می خوابد و روی زمین برایش رخت خواب پهن می کنید می توانید از این روش استفاده کنید؛ وانمود کنید که خواب هستید٬ با حالتی خواب آلوده مثلا برای خوردن آب از اتاق خارج شوید. در همان حال٬ آهسته پای تان را روی دست و پایش بگذارید تا او احساس کند اتاق پدر و مادرش٬ خیلی هم جای امنی برای خوابیدن نیست و نهایتا جان خود را به کف گرفته و فرار را بر قرار ترجیح دهد!

لطفا زمانی که فرزندتان تصمیم گرفت در اتاق خودش بخوابد٬ کمال همکاری را با او داشته باشید. ممکن است شب های اول کمی سخت بگذرد ولی کم کم تنها زحمتی که برای شما می ماند گفتن یک «شب به خیر» است و بس!

پ.ن : می توانید از روش ۱ شروع کنید و کم کم به روش های ۲ و ۳ برسید. همه ی بچه ها مثل هم نیستند. ممکن است این روند کمی طولانی شود.

۲۲
اسفند ۱۳۹۱
مادربانو
دیدگاه‌ها ۱۱ دیدگاه

یک پاسخ برای : 11

  1. مری گفته:

    چقدر نکات ضعیفی! واقعا اینا جواب میده؟!!!!!!!!!! به نظر من که فقط باعث میشه بچه از والدینش دلخور بشه!!! اینا رو از کجا گفته بودید؟ منبع روایی یا روانشناسی داره؟

    • مادر بانو گفته:

      سلام. منبع این مطلب ذکر شده. دکتر سهامی هم یکی از روانشناس های حاذق هستن.
      ضمن اینکه در مطلب هم تاکید شده اگر جدا نشدن کودک از ترس نیست، این راهکار جواب می ده.

  2. اوا گفته:

    باسلام
    گویا بعضی دوستان نفسشون از جای گرم درمیاد!! بمن باشه دستور یک رو طوری اجرا میکنم ک بچه و باباش باهم له بشن.چون بخاطر دلسوزیهای بیجای باباهه دخترم هنوز تو تخت ما میخوابه…واینکه خیلی تو اینترنت سرچ کردم…این روشو تازه دیدم.حتما اجراش میکنم….باتشکر فراوان

  3. مریم گفته:

    وااااااااااااااااااای خدایی مردم از خنده
    این دیگه چه راه کارایی بود
    بچرو له کنیم به دیوار؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
    مگه زن بابام؟

    • مادر بانو گفته:

      در این راهکار نگفته بچه رو له کنیم. گفته شرایط رو با کمبود جا طوری براش به وجود بیاریم که در اتاق والدین راحت نباشه و احساس کنه در اتاق خودش می تونه خیلی راحت تر بخوابه.
      شاید در ظاهر خنده دار به نظر بیاد. ولی برای کسانی که فرزندشون فقط به دلیل عادت، همچنان کنار پدر و مادر می خوابه، می تونه مفید باشه.

  4. طیبه تشکری گفته:

    بیشتر شبیه به یه طنز بودا!!!! از بس خندیدم بچه ام کنجکاو شده که چی شده!

  5. زینب سادات گفته:

    این راهکار برای وقتی ست که راه های به قول دوستان “منصفانه تر” جواب نداده و فرزند ما صرفا به این دلیل در اتاق خودش نمی خوابد که در اتاق مامان و بابا بیشتر به او خوش می گذرد! و هیچ “توضیح” و “دلیل منطقی” و “همراهی برای خوابیدن در اتاق خودش” را از سوی والدین نمی پذیرد.
    مسلّم است که قبل از آن باید راه های آرام تری را تجربه کرد.

  6. صنم گفته:

    به نظرم خیلی بی انصافی و خشن نیست. منطقی به نظر می رسه چون گاهی وقتا هر چی با بچه حرف زده می شه قبول نمی کنه ولی اینطوری متوجه می شه که جای راحتی پیش مامان و بابا نداره و توی اتاق خودش راحت تره.

  7. خیلیییییییییییییی بی انصافیه
    فکر کنم منطقی تر هم بشه راضیش کرد
    مثلاً چند شبی رو در اتاقش کنار تختش رختخوابی پهن کنیم و تا صبح کنارش بمونیم
    و بعد از اطمینان کودک کم کم ترکش کنیم
    این برخورد عملی به نظرم یه ذره دور از ذهنه

  8. الی مامان گفته:

    ای وای ی ی ی ی ی ی ی من
    خشونت داشت ؛ من دیدیم ، هر چند یواش اما بود …

  9. متین گفته:

    آخی من که دلم نمیاد. اگه بش بگیم بزرگ شده و باید رو تخت خودش بخوابه که بهتره ….

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>