سرمایه یا امانت؟!

سرمایه به باد هم برود می توانی بگویی: مال خودم بود، به باد رفت که رفت! اما بار امانت را چه باید کرد؟!

robjfihxdkxr9i6mo2xr

دارم با مادرم تلفنی صحبت می کنم. از شدت ناراحتی صدایش می لرزد. می توانم چهره ی برافروخته و شدت ناراحتیش را تصور کنم. مطلبی را به برادرم از قبل تذکر داده اما او توجه نکرده و به زعم مادرم اشتباه بزرگی مرتکب شده. هر چه تلاش می کنم موفق نمی شوم آرامش کنم. می گویم: مادر من! شما وظیفه تان تذکر بوده! عواقب کار به عهده ی خودش است. اینقدر حرص نخور! او هم اختیار دارد. شما چرا فکر می کنید مسئول کار او هستید؟! به خرجش نمی رود. آخر هم عصبانی تر می شود. می گوید بیبینم ۱۵ سال دیگر می توانی همین را در مورد پسرت بگویی! نمی شود که! با تأکید می گوید: بچه سرمایه ی آدم است. نمی شود به همین راحتی بی خیالش شد که! همان موقع می گویم: نخیر! بچه امانت است و ما امانتدار! همین!

بالاخره صحبتمان تمام می شود. بعد خودم به حرفم خوب فکر می کنم. حالا خودمانیم… واقعاً بچه سرمایه است یا امانت یا هیچ کدام؟!

اگر بچه سرمایه باشد که ما مالک این سرمایه هستیم…. اگر امانت باشد یعنی ما مالکش نیستیم…

چه حرفی زدم! سرمایه داری راحت تر از امانتداریست! سرمایه به باد هم برود می توانی بگویی: مال خودم بود، به باد رفت که رفت! اما بار امانت را چه باید کرد؟!

خدایا امانت و امانت دار هر دو از تواند. خودت یاریمان کن.

منبع : آئینه های پیش رو

۲۲
فروردین ۱۳۹۳
مادربانو
دسته‌ها کوتاه نوشته ها
دیدگاه‌ها بدون دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>